Taniec

Uskuteczniam taniec,

taniec z miotłą od samego rana.

Byłabym może bardziej wydajna,

gdybym była zakochana…

Fruwałabym w powietrznej przestrzeni

lżejsza od piór co w pościeli

Miłość uskrzydla i może odmienić…

Rozanielić

Uskuteczniam taniec,

taniec z garami w południowej porze.

Byłabym pewnie Nigellisimmą,

tą, co z wdziękiem w telewizorze

zajada a nigdy nie tyje,

i nie zmywa po obiedzie,

bo ma ludzi od tego

całego zła gospodarczego.

Uskuteczniam taniec,

taniec w opornym tworzywie mieszkania.

Tu podleję, tam coś zaścielę,

oj dużo mam do sprzątania…

Umęczona tym sportem zalegnę,

a w przerwie nastawię pranie

i pomarzę o wieczności….

Czy tam będzie królował taniec?!

Kołysanka dla bardzo dorosłych

A ty śpij, a ty śnij

i obudź się w dobrym humorze.

Zapomnij o złu świata

dopomóż Dobry Boże!

Kiedy zmęczenie powieki skleja,

Kiedy dzień ciężki, ponury.

Kiedy na zewnątrz śnieg, zawieja.

Kiedy słyszysz wokół same bzdury.

Ty śpij i śnij

i obudź się w różowym kolorze.

Zapomnij o nieprzyjaznych ludziach.

Pamiętaj Kto pomóc ci może.

Kiedy choroba, starość u progu.

Kiedy samotność za gardło ściska.

Kiedy niepokój czai się gdzieś w rogu.

Kiedy przyszłość niezbyt oczywista.

Ty śpij i śnij

może obudzisz się już w innym bycie.

Zapomnisz o tym co teraz boli,

to będzie rajskie życie!

Dom

Dom to zaledwie cztery ściany

a świat cały….

Kanapa niewygodna nocą,

wieczorami przytulisko dziecka

i mamy…

Kuchnia ze smakami

unoszącymi się parą

i lepkim dotykiem małych dłoni.

Łazienka z wiecznie mokrymi obłokami

i huczącą niczym wodospad pralką.

Balkon z uśmiechem bratków

i słońcem odbitym w szybie.

Dom to zaledwie obiad i modlitwa

z rodziną od święta...

Listy przysłane na ten właśnie adres

i rachunki, o których nie chce się pamiętać.

To przemilczane słowa i połknięte łzy

nieprzespane noce i promienny poranek

to ja...to ty...dzieci…

A reszta?

Reszty nie trzeba. 

Oddamy na napiwek światu.

Wystarczy to, co mamy.

Wdzięczni za te cztery zaledwie ściany…

  Nienapisany list

Szanowny Panie Boże!

Kiedyś napiszę taki list

pewnego dnia...może.

Był wczesny ranek.

A ja sama jak palec na Ziemi.

Było tak wcześnie, że ptaki

jeszcze spały z pisklętami swymi.

Ty jednak próbowałeś stworzyć świt.

Ciężko było, ale nie dałeś za wygraną.

Niebo stawało się coraz bledsze

jak moje policzki…

I nastało rano!

Nasyciłeś powietrze bielą, szarością, błękitem.

Odpychałeś noc, wskrzeszałeś świt

bez wytchnienia.

Wtedy zrozumiałam

oniemiałam ze zdziwienia.

Ty jesteś niezmordowany!

Tym się różnię od Ciebie.

Nie wiesz co to zmęczenie.

Pracujesz na okrągło.

Masz zdrowie!

A moje coraz słabsze…

Dobrze, że jesteś obok

nim ponownie zasnę.

Dziękuję, że zdradziłeś mi swój sekret.

Miałam wrażenie,

że bierzesz mnie za rękę…

Wybacz moje zdziwienie.

Prowadziłeś mnie w sam środek tajemnicy.

Trudno się tym faktem nie zachwycić.

Wpatrywałam się w światło,

w kolory, ptaki, drzewa, zwierzęta.

Czułam się wyjątkowa, święta.

Powietrze wpada mi w nozdrza

i sprawia że oddycham.

To cud, że żyję! 

Poczekaj, nie odchodź, nie znikaj!

Drżę z rozkoszy. Co za radość żyć!

Dziękuję Ci Panie Boże,

że to dla mnie zrobiłeś.

Wiem, jesteś realny.

Wcale mi się nie śniłeś! 

Talent

"Ja się wcale nie chwalę, ja po prostu mam talent" - brzmią słowa piosenki.  I ja się z nimi utożsamiam.  I jeszcze parę osób.  Bo co tu kryć, czasy kiedy wierzono w przysłowie "siedź w kącie a znajdą cię", dawno minęły.  I wcale tu nie chcę tu propagować asertywności ani próżności a już broń Bóg - pychy!

Jako osoba wierząca uważam, że otrzymujemy od Boga różne dary, różne talenty, różne możliwości.  I tak jak w biblijnej przypowieści o tychże talentach, dowiadujemy się, że jedni ich z powodzeniem używają, inni pomnażają a niektórzy zakopują czyli odrzucają albo nie używają w imię np. fałszywej skromności, która też jest pychą.  

Przyjęłam niektóre swoje dary z mieszanymi uczuciami....bo tak to jest, że to co łatwe, lekkie i przyjemne chcemy otrzymywać, ale są prezenty, które nam się nie podobają.  Przecież jednym z takich wyjątkowych darów są dzieci, ale wiadomo wszyscy chcemy, żeby te nasze były zdrowe, grzeczne i koniecznie osiągnęły sukces.  Nie ma co ukrywać posiadanie udanych dzieci jest nie tylko radością ale największym powodem do chwalenia się nieznośnych rodziców.  Dlatego nie dziwię się, że czasami gdy opowiadam o moich dzieciach budzę rozmaite emocje u odbiorców.  No bo starsza wiadomo sam miód i małmazja, ale żeby się chwalić niepełnosprawną córką to lekka przeginka.  Ale co ja zrobię, że tak to rozumiem, że to mój wyjątkowy prezent i chociaż nie rozumiem dlaczego akurat ja go otrzymałam, przyjmuję go i nauczyłam się cieszyć i być za niego wdzięczna.

No i podążając dalej tym tropem...postanowiłyśmy a właściwie postanowiliśmy, bo pojawił się jeden osobnik płci męskiej założyć Stowarzyszenie "Talent", zrzeszające wariatów, pragnących dzielić się tym szczęściem z innymi.  Naszymi talentami: poetyckimi, aktorskimi, wokalnymi, muzycznymi, dramatycznymi, plastycznymi w różnych formach.

Moja koleżanka nauczycielka, mieszkająca blok w blok naprzeciwko mojego czasami pyta: - Znowu do nocy paliło się u ciebie w kuchni, co tak długo robisz?" -"No cóż nie sprzątam i nie gotuję w nocy, tylko w dzień, a w ramach nocy...maluję ostatnio".  Odbiło mi i maluję....i sprawia mi to ogromną frajdę.  Mało tego wszystkie moje koleżanki bliższe i dalsze chcą te moje bohomazy mieć na ścianie, a to daje mi jeszcze większą radość.  W końcu "o gustach się nie dyskutuje".  A jeśli wieszają na ścianach moje anioły czy akwarele z sympatii dla mnie, to też się dobrze, bo ja tam się cieszę byle czym...ten typ tak ma.

Ostatnio moja koleżanka oddała mi album z wycinkami prasowymi i zdjęciami z moich poetycko- muzycznych wojaży po kraju, które zbierała od jakiegoś czasu.  To tylko drobny wycinek miejsc i ludzi, którzy zostali uwiecznieni w fotkach czy recenzjach, ale trochę się tego zebrało.  No i fajnie! A więc wstępnie niniejszym informuję, że w końcu uformalniamy naszą działalność i niedługo, będąc posiadaczami krs-u będziemy mogli jeszcze owocniej dzielić się z wami naszymi talentami.  Wrzucam też wstępny folder, co by nie było.

Lekcja z wychowawcą

  Zirytowałam się nie na żarty.  A wszystko zaczęło się od fryzury....i kaptura na głowie. Podczas lekcji wychowawczej. W szkole. Właśnie próbowałam przenieść wnioski po lekturze  o relacjach pomiędzy dziećmi a dorosłymi( ucieczka z domu, alkoholizm, kradzież) na życie w rodzinach mojej klasy, gdy zauważyłam ten kaptur. Mówię więc grzecznie:
- Zdejmij ten kaptur. (Godło w klasie)
A ten mi na to, że nie zdejmie, bo ma źle obcięte włosy. Fryzura mu się nie podoba a on się wstydzi. Od rau mi się przypomniało jak to Krzyśkowi z mojej podstawówki, ojciec w nocy łeb prawie na łyso ogolił, gdy ten spał, bo chłopak za nic do fryzjera iść nie chciał...moda na Beatelsa panowała wówczas.  Ten to się wstydził! Uszy mu pałały i odstawały przez cały dzień. Więc pełna zrozumienia tłumaczę chlopaczkowi co i jak, a na to odzywa się drugi, że ten ma kaptur na głowie bo Żyd!
 - A czy ty znasz jakiegoś Żyda? - pytam.
- Nie, ale oni w kapturach chodzą, niech sobie pani sprawdzi w internecie.
-  Dziecko - grzecznie powiadam - z tego co ja tam i nie tylko tam wyczytałam i zobaczyłam, to wiem że ortodoksyjni Żydzi noszą jarmułki, tałesy, chałaty, pejsy....a kaptury to chyba hip- hopowcy...bo i inni, po prostu lubiący dresowych look.
Nic nie pomogło....delikwent upiera się, uważając że przezywanie kolegów to świetna prowokacja. Do dyskusji włącza się następny, skarżąc się, że ten sam chłopak wyzywa go na przerwach od brunatno-brązowego...Uzbrajam się w łagodność i mówię:
- Ale ty przecież wiesz, że nie jesteś brunatny, bo jesteś co najwyżej blady? Bo i w ogóle nie ważne jakiego kto koloru jest, jakiego wyznania ale jakim człowiekiem, tak humanistycznie zmagając.
Padają terminy rasizm, prześladowanie, poniżanie godności, w końcu zirytowana uświadamiam moim dzieciom, że obecnie w klasie mamy pół Hiszpana, pół Arabkę, pół Filipinkę i dwóch Ukrainców a w następnej klasie być może dołączy do nas paru Syryjczyków, tak więc nawet Żyd, kryjący się pod kapturem nam nie straszny, chociaż wtedy to już będziemy w mniejszości....na szczęście rozbrzmiał dzwonek na przerwę. Umęczyłam się, upociłam, nadenerwowałam...czego nauczyłam? Tolerancji, akceptacji, poprawnych relacji pomiędzy dziećmi a rodzicami, co było moim założeniem...a może tego że nie należy uciekać z domu, kiedy ojciec pije i bije?  Sama nie wiem, pewnie niczego. Wykończona dobrnęłam do domu, leżącego w wielkim mieście w centrum Europy i pomyślałam: - Dzięki Ci Boże, że w Niebie nie będzie ksenofobii, megalomanii, rasizmu, na nawet demokracji!

Czy jesteś ze mnie dumny tato?

Dzisiaj na spacerze spotkałam znajomego mojego taty. 87letniego kapitana Żeglugi Wielkiej, wykładowcy Szkoły Morskiej przez 27 lat, jak mi się pochwalił. Przedstawiłam mu moją niepełnosprawną córkę. Powiedział mi, że ojciec byłby ze mnie dumny.
 - Jest niepełnosprawna - jeszcze raz powiedziałam.
Może nie zauważył. Nie zdążyłam mu dopowiedzieć ani tego że mam wspaniałą starszą córkę, ani że wnuka, ani że skończyłam studia, ani że wydano już 9 moich książek, ani że maluję czy że ciągle trwam przy tym samym mężu...Przerwał mi:
- To bez znaczenia! - powiedział - byłby dumny z ciebie...
- Tęsknię za nim - westchnęłam cicho.
Starszy elegancki pan w garniturze pochylił się nad moją dłonią i pocałował ją. Martyna nie dała nic dopowiedzieć, zniecierpliwiona ciągnęła mnie w wielki świat, który wzywał ją wiatrem, ptasim śpiewem, szumem fal...
Żałowałam że nie mogłam z nim dłużej rozmawiać.  Wiatr wyciskał mi łzy z oczu. Synoptycy ostrzegali, ze będzie niekorzystne ciśnienie...przecież ja nie jestem sentymentalną starszą panią...to zapewne pogoda...
A jednak...czy Ojciec byłby ze mnie dumny? Ten ziemski, który odszedł 37lat temu na zawał, na redzie w Livorno podczas rejsu i ten niebiański, do którego się przyznaję mówiąc do Niego w modlitwie, czytając Słowo, które zostawił uczniom, wsłuchując się w Jego głos? Czy On przyznaje się do mnie? Czy jest ze mnie dumny? Bo jak zważyć na szali nasze wybory, sukcesy i porażki, podsumować? Żaden człowiek nie ma mocy zajrzenia do serc ludzkich i osadzenia drugiego człowieka. Tylko boski Ojciec pełen współczucia i wybaczenia, miłości i zrozumienia będzie miał i ma takie prawo... Więc z racji tej pogody i w ogóle....Tato!!!

W drodze

Opisałam świat dokładnie
W słowach zamknęłam emocje
W metaforach myśli
A może odwrotnie...
Wymalowałam wyobraźnię
W lekkich kolorach
Nie dotykając Sedna
Miękkim pędzlem
Wystawiłem dramaty i bajki
Obśmiewając wady i słabości
Najbardziej własne
Zatańczyłam strach
Pożądanie i tęsknotę
W szalonym pass
 I półobrotach
Nauczyłam wyciągając morał
Z doświadczeń codzienności
I powiewów skrzydeł anioła...
Trwam wbrew i na przekór
Ledwo dysząc na zakrętach
Trzymając się nadziei
Resztką sił

Menopauza

Ja w to nie wchodzę!
Ja się nie zgadzam!
Bo po co mi te wybuchy emocji:
od depresji do euforii i z powrotem,
to zmęczenie nad miarę uszyte,
te niepamięci nagle odkrywane
i zapomnienia w niedoczasie.
Komu i na co waga obciążona
na wyrost, nie pasująca
do motylich skrzydeł
i ból w miejscu, gdzie dawno
powinny były wyrosnąć...
Albo te marzenia i plany
nieprzystające nijak do daty urodzenia.
A jeszcze ten brak smaku na to,
co niekoniecznie bezpieczne:
tłuste jedzenie, procenty i różne
nieprzystojne i niewygodne figury.
Ja tam zadziałam wbrew grawitacji,
stanę na głowie i nie pozwolę,
by opadło mnie zniechęcenie.


A jeżeli już... to chciałabym
być pogodną staruszką,
uśmiechniętą samą łagodnością
protezą wewnętrznej harmonii
i pojednania...

Duet

I

Poszukuję księcia
od jutra do wzięcia.
Nie musi mieć majątku wielkiego,
ni zasług, rycerskich ostróg
ani nawet połowy królestwa.
Nie musi też być nadzwyczajnej urody
ni wzrostu ponadprzeciętnego
ni mieć loków lśniących niczym złoto.
Wystarczy, by był przyjemny dla oka
i nieco tylko wyższy ode mnie.
W końcu księżniczka w diademie
lub małych obcasikach,
wystukujacych saccatto
po szachownicy podłogi jest occurant!
Książę musi prezentować gamę
zalet niezbędnych.
Schludność i czystość,
umiarkowanie w jedzeniu i piciu,
grzeczność i uprzejmość,
i słowa szczere, nie gładkie.
Pasję niech ma szlachetną,
jakąś ideę szczytną,
o którą walczyć będzie z żarem w oku.
Niechaj wesoły będzie jak szczygieł
a jego dowcipne riposty
niechaj bawią cały dwór.
Na mnie niech patrzy z czułością
i nosi mnie na rękach.
Będę dla niego najpiękniejsza
mimo upływu lat i zmian,
które i jego dopadną.
Czekam i czekam, ponawiam
ogłoszenia na rogatkach miast
obwieszczane przez heroldów
a księcia brak!

II

Poszukuję od zaraz księżniczki
szytej na miarę czasów i wymagań.
Nie na ziarnku grochu,
ani śnieżnolicej z bandą krasnali,
ale takiej, która potrafi dojrzeć
coś więcej niż swoje odbicie w lustrze
czy tafli wody.
Czas je i tak zmąci
a ja - książę na włościach
i tak nie dojrzę, gdy wzrok mi stępieje.
Niechaj będzie czuła niczym gołębica
i łagodna, a sarnie spojrzenie
stanie się balsamem dla ran
każdego, kto ją spotka.
Niechaj jej mowa będzie jasna
jak kwiaty, którymi ją obdaruję.
Niech jej tętno przyspiesza na mój widok
a rumieniec jej lic
zdradza tajemnicę alkowy.
Niechaj będzie płodna i dumna
z dzieci, wspólnego skarbu.
Szukam i szukam,
galopuję na swym rączym rumaku
po kniejach, oczeredach.
Zaglądam w twarze kucharem, mieszczek,
nawet pasterek...
a księżniczki brak!