Pielgrzymka

Tu Ciebie nie ma.
W zgiełku suku
nie widziałam poprzewracanych stołów,
świętych pamiątek.
Przy ścianie,
będącej świadectwem łez,
niespełnionych pragnień.
W ogrodach zdrady, pojmania, zaprzedania.

Tu Ciebie nie ma.
W łódkach łowiących turystów
żądnych cudu,
ani w błocie
nie zabierającym ślepoty,
nawet w długim pochodzie cieni Holocaustu.

Tu Ciebie nie ma.
Na tych stopniach,
na tej skale,
w tej winnicy, w tamtej świątyni,
w tym grobie
Ziemi Świętego.


***

Zajrzałam w siebie.
Dostrzegłam to, czego nie chcę,
co mi się nie podoba,
czego nie potrafię zmienić.
Nieszczęsny ja człowiek.
Nie jestem panem swego życia,
nie kontroluję myśli ani zamierzeń.
Nawet o śmierci nie mam nic do powiedzenia.
Pobożne westchnienia,
nieustanne modlitwy,
solenne przyrzeczenia,
pielgrzymka w głąb
nie mają sensu,
gdy nie znam Twego imienia.

***

Idę za Tobą
drogą znaczoną krwawymi łzami,
rzęsistym potem strachu,
z krzyżem za ciężkim,
z ranami poniżenia, odrzucenia, samotności,
z gwoździami niezrozumienia, zwątpienia
i odwrócenia najbliższych.
Potykam się i upadam.
Idę za Tobą.
Do szczytu daleko.

Z La Manchy

Zaprawdę mówię ci i powiadam

Don Kichotem jestem do cna zgubionym,

błąkam się nie dlatego, że nie znam celu,

ale ciągle szukam prawdziwie ludzkiego oblicza.

I nie w oku przyjaciela i sługi Sancho Panchy

ani w kibici nadobnej Dulcynei,

ale w zmaganiach z samym sobą.

Każdego dnia walczę o oddech wiary,

na kolanach proszę o hart ducha,

nakładam przyłbicę i udaję,

że nie słyszę raniących strzał słów.

Cały jestem pokryty bliznami

od uderzeń wiatraka codzienności.

I chociaż wiem, że honor to przebrzmiała sprawa,

tak jak idealna miłość, nie poddam się.

Złożę życie z pokorą u Twych stóp, Panie!

Nowa książka dla dzieci

Czas leci a JA piszę książkę dla dzieci.  To widocznie tak jest, że na różnych etapach życia różne rzeczy nas cieszą i bawią.  We mnie zawsze było dużo z dziecka. Naiwność, szczerość, prawdomówność nie są to cechy, które powinna reprezentować dojrzała kobieta.  Raczej realizm, rzeczowość, dyplomacja...ale co zrobić nie mogę się nauczyć, a raczej nie chcę sztuki kombinowania, wybiegów, manipulacji....Oczywiście ma to związek z moim światopoglądem, ale nie tylko.  Często spotykały mnie zarzuty, że "chodzę metr ponad ziemią", ze " z głową w chmurach", że marzycielka.  Próbowałam się nawet w pewnym momencie zmienić, ale...stwierdziłam, że nie chcę. Chcę pielęgnować w sobie patrzenie na życie oczyma dziecka, cieszenie się z każdej drobnostki, zapominania o tym, co złe a skupiania się na rzeczach pięknych i radosnych.  Uczę się tego każdego dnia.  To jest mój wybór.  O to się modlę, by nie zgorzknieć, nie zestarzeć się mentalnie.  Dlatego i to, co piszę zmienia się...Czy Wam kochani czytający ten post spodoba się mój pomysł na nową książkę pt."Babcia bez Kapcia"? 

I. Ile Babcia bez Kapcia ma lat?

Moja babcia jest straaaasznie stara. Nie wiem ile konkretnie ma lat, ale zawsze mówi, że „tak długo ludzie nie żyją”. Pocieszam ją i mówię, że jest młodziutka, bo nie chcę jej dobijać. Kiedyś powiedziałem nieostrożnie, że ma pełno zmarszczek. Była załamana. Słyszałem, że potem długo coś mamie klarowała o dobrym wychowaniu, i takie tam sprawy, że to niby trzeba być dla starszych uprzejmym a ona-jej córka powinna to wiedzieć i mnie tego nauczyć. To znaczy mam kłamać? Być fałszywym? Mama długo ze mną rozmawiała, że nie należy owszem kłamać, lecz nie trzeba tak wyrywać się z uwagami i prawdą w oczy chlastać. No i fajnie!

No ale, jeśli ludzie tak długo nie żyją, to kto ja się pytam? Dinozaury? Smoki? Trudno to sobie wyobrazić, może dać się narysować. Takiego dinozauro-smoko-węża. Bo raz dziadek powiedział do babci, że „pluje jadem”. Babcia. A jad ma żmija. Smok to raczej zionie ogniem, no nie?

A babcia powiedziała, że jad ma właściwości lecznicze i że ona czasami musi dziadkowi powiedzieć prawdę prosto w oczy, bo to uzdrowi ich relacje. Nie wiem tylko właściwie dlaczego w oczy, moim zdaniem babcia powinna mu mówić w uszy. Dziadek kiepsko słyszy i odpowiada babci tylko wtedy jak patrzy na jej usta. Nawet jak babcia wrzeszczy z drugiego pokoju to dziadek nie słyszy i mówi, że przez ściany nie słychać, bo to grube mury w starej kamienicy. Ja tam myślę, że nawet sąsiedzi na pierwszym piętrze słyszą jak moi dziadkowie „rozmawiają” na piątym. W końcu oboje podobno kiedyś byli piękni i młodzi, a babcia dodaje, że i szczupli, a do tego aktorami. Takimi na scenie prawdziwej. I niby to dlatego mają głosy „dobrze ustawione” to znaczy takie, co to umarłego by z grobu podniosły. Tak mówi tata, to znaczy zięć. I nie wiem co ma na myśli. Wolę się na tych zmarłych nie skupiać. A dziadek faktycznie pod prysznicem śpiewa takim grubym donośnym głosem, a babcia czyta nawet bajki z podziałem na role. To znaczy każdą postać innym głosem.

Strasznie trudno sobie wyobrazić babcię szczuplutką tak, że dziadek mógł ją objąć w talii dwoma złączonymi dłońmi. To już raczej jako aktorów. I to charakterystycznych. Ale tak...to najwyżej naprawdę bardzo dawno, dawno temu…a tak zaczynają się baśnie!

Wena twórcza czyli chęć a niechęć pisania...

Ostatnio nie piszę.  Coś mi się zawiesiło na blogu i nie wyświetla. Słaba jestem w te klocki...Zaczynam wątpić.  Po co komu moje pisanie.  Mnie! Mnie potrzebne!  Ale potrafię już tę potrzebę zamienić, zrekompensować sobie jakoby...malowaniem.  

To znacznie spokojniejsza pasja, a może etap życia spokojniejszy.  Nic nie rwie mi trzewi, nie szarpie duszy, nie boli...umarłam?  Zamarłam?  Wkroczyłam w wiek filozofii?  A może najzwyczajniej w świecie nie chce mi się, bo mam ciekawsze rzeczy do zrobienia niz nękanie moich czytelników moimi wynurzeniami?

Jakkolwiek jest, wierzę że wrócę do pisania z pasją, do uwierzenia że to komuś po coś potrzebne...mnie potrzebne.  A póki co skupiam się na 9 moich obrazach w galerii przy ulicy Starowiejskiej w Gdyni, na planowanym wernisażu, na czterech książkach niewydanych i na tej, w trakcie której jestem zawieszona nad ciągiem dalszych zdarzeń.  

I chociaż tłumaczę sobie...masz co robić, święta idą...koniec semestru, zmiany w toku życia domowego...to jednak bez tego dodatkowego czegoś, czuję się niekompletna, taka jakaś biedna i opuszczona.   A nie chcę pisać o polityce, która mnie przeraża, ani o szkolnictwie i reformie, z którą się trzymam za bary i mocuję, ani nawet o żywocie kobiety dojrzałej.  Chciałabym pisać o rzeczach pięknych, wartościowych, inspirujących do życia w harmonii.  O wielkich uczuciach i namiętnościach, ale przede wszystkim o sensie i celu życia.  Dokąd zmierzam.  Po co zażarcie trzymam się wytycznych z Pisma Świętego, dlaczego wierzę.  Dla jednych będzie to głupota, infantylizm, rzecz niepotrzebna.  A ja łaknę piękna i świętości, duchowości i mocy.  Bez nich życie jest puste i bardzo samotne.  Czyli jednak czegoś mi brak?

Ósmy dzień

I nastąpił poranek

dzień ósmy.

Nic nie było jak na początku

doskonałe.

Miasto z betonu zasłoniło Niebo

a latarnie i neony odebrały blask

gwiazdom, księżycowi i słońcu.

Szum maszyn wszelakiego rodzaju

zagłuszył szmer strumyka

i szelest wiatru, i śpiew ptaków niebieskich…

Zwierzęta stały się karmą

nie braćmi…

Nawet kamienie rozbite w pył i proch

nie mogły swobodnie wzdychać,

oczekując Pana.

Człowiek

czynił sobie poddanymi inne planety,

poszukując Tego,

co na wyciągnięcie ręki.

Podarunek

Dałeś mi skórę tak cienką,

że palą mnie nieżyczliwe spojrzenia.

Dałeś mi doskonały słuch -

wyczuwam nieszczerość nawet w ćwierćtonach.

Dałeś mi ostrość spojrzenia,

rozkosz smakowania piękna,

obawę przed brzydotą serc i myśli.

Dałeś sprawne członki,

dzięki którym mogę zajść daleko

byleby nie zejść z wąskiej ścieżki.

Dałeś najlepsze z ciał, bo

lepszego nikt nie ulepi ani z gliny,

ani chromosomów. Moje.

Dałeś czas i miejsce. W sam raz.

Tchnąłeś ducha, obdarzyłeś sumieniem

nad inne tkliwszym.

Nieśmiertelną duszę

ulotną jak dym.

Wolność wyboru nie marionetki

chowanej do wora po skończonym przedstawieniu.

Obdarowałeś mnie zaiste

W S P A N I A L E !

Rozmowa o Śmierci

I co cię tak dziwi,

że o śmierci mówię tak lekko,

bez zadęcia,

niczym o dawno znanym przyjacielu?

No cóż, wielokrotnie otarłam się

o jej cień i widziałam

różne jej oblicza.

To przerażające

z grymasem bezsiły czy bezrozumu

lub co gorsza szaleństwa.

I to łagodne,

gdy przychodzi na palcach,

by nie zbudzić śpiącego.

I jeszcze...to gwałtowne

co niczym wichura

ścina niespodziewanie

młode i stare dęby

i brzezinę zarazem…

Wiem, nie mogę wybierać.

Od nagłej i niespodziewanej

się nie bronię.

Tylko nie chcę być nikomu

kłodą i zawadą i ciężarem.

Chcę być błogosławioną,

która jak w tańcu

przechodzi z jednego brzegu

na drugi nieznany,

z oczekiwaniem i tęsknotą w sercu,

z duszą tak lekką

obmytą w krwi Jezusa,

z uśmiechem radości,

z dziękczynieniem,

klaszcząc w dłonie,

ze śpiewem,

przekracza bramy niebios

i spotyka Ojca

twarzą w twarz….

Taniec

Uskuteczniam taniec,

taniec z miotłą od samego rana.

Byłabym może bardziej wydajna,

gdybym była zakochana…

Fruwałabym w powietrznej przestrzeni

lżejsza od piór co w pościeli

Miłość uskrzydla i może odmienić…

Rozanielić

Uskuteczniam taniec,

taniec z garami w południowej porze.

Byłabym pewnie Nigellisimmą,

tą, co z wdziękiem w telewizorze

zajada a nigdy nie tyje,

i nie zmywa po obiedzie,

bo ma ludzi od tego

całego zła gospodarczego.

Uskuteczniam taniec,

taniec w opornym tworzywie mieszkania.

Tu podleję, tam coś zaścielę,

oj dużo mam do sprzątania…

Umęczona tym sportem zalegnę,

a w przerwie nastawię pranie

i pomarzę o wieczności….

Czy tam będzie królował taniec?!

Kołysanka dla bardzo dorosłych

A ty śpij, a ty śnij

i obudź się w dobrym humorze.

Zapomnij o złu świata

dopomóż Dobry Boże!

Kiedy zmęczenie powieki skleja,

Kiedy dzień ciężki, ponury.

Kiedy na zewnątrz śnieg, zawieja.

Kiedy słyszysz wokół same bzdury.

Ty śpij i śnij

i obudź się w różowym kolorze.

Zapomnij o nieprzyjaznych ludziach.

Pamiętaj Kto pomóc ci może.

Kiedy choroba, starość u progu.

Kiedy samotność za gardło ściska.

Kiedy niepokój czai się gdzieś w rogu.

Kiedy przyszłość niezbyt oczywista.

Ty śpij i śnij

może obudzisz się już w innym bycie.

Zapomnisz o tym co teraz boli,

to będzie rajskie życie!

Dom

Dom to zaledwie cztery ściany

a świat cały….

Kanapa niewygodna nocą,

wieczorami przytulisko dziecka

i mamy…

Kuchnia ze smakami

unoszącymi się parą

i lepkim dotykiem małych dłoni.

Łazienka z wiecznie mokrymi obłokami

i huczącą niczym wodospad pralką.

Balkon z uśmiechem bratków

i słońcem odbitym w szybie.

Dom to zaledwie obiad i modlitwa

z rodziną od święta...

Listy przysłane na ten właśnie adres

i rachunki, o których nie chce się pamiętać.

To przemilczane słowa i połknięte łzy

nieprzespane noce i promienny poranek

to ja...to ty...dzieci…

A reszta?

Reszty nie trzeba. 

Oddamy na napiwek światu.

Wystarczy to, co mamy.

Wdzięczni za te cztery zaledwie ściany…

  Nienapisany list

Szanowny Panie Boże!

Kiedyś napiszę taki list

pewnego dnia...może.

Był wczesny ranek.

A ja sama jak palec na Ziemi.

Było tak wcześnie, że ptaki

jeszcze spały z pisklętami swymi.

Ty jednak próbowałeś stworzyć świt.

Ciężko było, ale nie dałeś za wygraną.

Niebo stawało się coraz bledsze

jak moje policzki…

I nastało rano!

Nasyciłeś powietrze bielą, szarością, błękitem.

Odpychałeś noc, wskrzeszałeś świt

bez wytchnienia.

Wtedy zrozumiałam

oniemiałam ze zdziwienia.

Ty jesteś niezmordowany!

Tym się różnię od Ciebie.

Nie wiesz co to zmęczenie.

Pracujesz na okrągło.

Masz zdrowie!

A moje coraz słabsze…

Dobrze, że jesteś obok

nim ponownie zasnę.

Dziękuję, że zdradziłeś mi swój sekret.

Miałam wrażenie,

że bierzesz mnie za rękę…

Wybacz moje zdziwienie.

Prowadziłeś mnie w sam środek tajemnicy.

Trudno się tym faktem nie zachwycić.

Wpatrywałam się w światło,

w kolory, ptaki, drzewa, zwierzęta.

Czułam się wyjątkowa, święta.

Powietrze wpada mi w nozdrza

i sprawia że oddycham.

To cud, że żyję! 

Poczekaj, nie odchodź, nie znikaj!

Drżę z rozkoszy. Co za radość żyć!

Dziękuję Ci Panie Boże,

że to dla mnie zrobiłeś.

Wiem, jesteś realny.

Wcale mi się nie śniłeś! 

Talent

"Ja się wcale nie chwalę, ja po prostu mam talent" - brzmią słowa piosenki.  I ja się z nimi utożsamiam.  I jeszcze parę osób.  Bo co tu kryć, czasy kiedy wierzono w przysłowie "siedź w kącie a znajdą cię", dawno minęły.  I wcale tu nie chcę tu propagować asertywności ani próżności a już broń Bóg - pychy!

Jako osoba wierząca uważam, że otrzymujemy od Boga różne dary, różne talenty, różne możliwości.  I tak jak w biblijnej przypowieści o tychże talentach, dowiadujemy się, że jedni ich z powodzeniem używają, inni pomnażają a niektórzy zakopują czyli odrzucają albo nie używają w imię np. fałszywej skromności, która też jest pychą.  

Przyjęłam niektóre swoje dary z mieszanymi uczuciami....bo tak to jest, że to co łatwe, lekkie i przyjemne chcemy otrzymywać, ale są prezenty, które nam się nie podobają.  Przecież jednym z takich wyjątkowych darów są dzieci, ale wiadomo wszyscy chcemy, żeby te nasze były zdrowe, grzeczne i koniecznie osiągnęły sukces.  Nie ma co ukrywać posiadanie udanych dzieci jest nie tylko radością ale największym powodem do chwalenia się nieznośnych rodziców.  Dlatego nie dziwię się, że czasami gdy opowiadam o moich dzieciach budzę rozmaite emocje u odbiorców.  No bo starsza wiadomo sam miód i małmazja, ale żeby się chwalić niepełnosprawną córką to lekka przeginka.  Ale co ja zrobię, że tak to rozumiem, że to mój wyjątkowy prezent i chociaż nie rozumiem dlaczego akurat ja go otrzymałam, przyjmuję go i nauczyłam się cieszyć i być za niego wdzięczna.

No i podążając dalej tym tropem...postanowiłyśmy a właściwie postanowiliśmy, bo pojawił się jeden osobnik płci męskiej założyć Stowarzyszenie "Talent", zrzeszające wariatów, pragnących dzielić się tym szczęściem z innymi.  Naszymi talentami: poetyckimi, aktorskimi, wokalnymi, muzycznymi, dramatycznymi, plastycznymi w różnych formach.

Moja koleżanka nauczycielka, mieszkająca blok w blok naprzeciwko mojego czasami pyta: - Znowu do nocy paliło się u ciebie w kuchni, co tak długo robisz?" -"No cóż nie sprzątam i nie gotuję w nocy, tylko w dzień, a w ramach nocy...maluję ostatnio".  Odbiło mi i maluję....i sprawia mi to ogromną frajdę.  Mało tego wszystkie moje koleżanki bliższe i dalsze chcą te moje bohomazy mieć na ścianie, a to daje mi jeszcze większą radość.  W końcu "o gustach się nie dyskutuje".  A jeśli wieszają na ścianach moje anioły czy akwarele z sympatii dla mnie, to też się dobrze, bo ja tam się cieszę byle czym...ten typ tak ma.

Ostatnio moja koleżanka oddała mi album z wycinkami prasowymi i zdjęciami z moich poetycko- muzycznych wojaży po kraju, które zbierała od jakiegoś czasu.  To tylko drobny wycinek miejsc i ludzi, którzy zostali uwiecznieni w fotkach czy recenzjach, ale trochę się tego zebrało.  No i fajnie! A więc wstępnie niniejszym informuję, że w końcu uformalniamy naszą działalność i niedługo, będąc posiadaczami krs-u będziemy mogli jeszcze owocniej dzielić się z wami naszymi talentami.  Wrzucam też wstępny folder, co by nie było.